Terug in de tijd met Rebirthing

Interview / artikel met Indra in De Standaard 14 november 2009

Link naar artikel in De Standaard

 
Tekst van het artikel

Elke twee weken verdiept Kathleen Vereecken zich in de wereld van de alternatieve therapieën. Ze zweeft tussen klankschaal en lachmeditatie, zoekt een evenwicht tussen trancedans en zweethut. Deze week: je geboorte herbeleven met rebirthing. Foto Katrijn Van Giel

‘Heb jij echt zin om je geboortetrauma te herbeleven? Ben je niet bang?’ vraagt een vriendin me de avond voordien. Bang is sterk uitgedrukt, maar helemaal gerust voel ik me niet. Op het internet staan de ervaringen van anderen breed uitgesmeerd op allerlei alternatieve websites: sommigen laten zich euforisch uit over de formidabele boost die rebirthing hen geeft, anderen vertellen over hoe ze schokkend en bevend oerkreten gaan uitstoten of onbedaarlijk beginnen te huilen.
Indra Torsten Preiss is met zijn dertig jaar ervaring geen groentje, dat is al een geruststelling. Over een geboortetrauma heeft hij het gelukkig niet. Wel over de bijzondere ademtechniek die rebirthing is: intens in- en uitademen door de mond, in één vloeiende beweging. Het inademen staat voor ‘ja’ zeggen tegen het leven, het uitademen voor het loslaten en de overgave, luidt het.
‘Veel mensen ademen te oppervlakkig, zij laten hun levenskracht niet echt toe,’ merkt hij op, ‘vaak omdat ze van kindsbeen af stilgehouden werden. Of ze laten hun uitadem niet los, wat doorgaans betekent dat ze zich minder goed kunnen ontspannen. Maar als je het goed doet, zonder je op te spannen, dan komt er een sterke energiedoorstroming op gang, die op haar beurt verdrongen gevoelens naar boven kan halen. Oude pijn, vergeten verdriet of ingehouden woede.’
Heel eerlijk gezegd: ik wil geen pijn, verdriet of woede voelen. Kan het ook niet gewoon een prettige ervaring zijn?
‘Soms wel,’ zegt hij, ‘als de dingen goed gaan, raken sommige mensen in extase.’
Extase lijkt me wel wat, maar Indra wijst erop dat geen twee sessies hetzelfde verlopen. Dat ik me moet durven overgeven aan het ademen, en dat we wel zullen zien wat er gebeurt.
Hoeveel sessies aangewezen zijn, hangt af van het thema.
‘Sommige mensen willen helderheid in een relatieprobleem, en voelen zich na een keer al geholpen. Anderen willen bewuster worden, dieper in hun lichaam kunnen komen of hun vermogen om te voelen doen toenemen. Vrouwen en mannen, die erover klagen dat hun seksualiteitsbeleving te wensen overlaat, bijvoorbeeld. In dat geval kiezen ze meestal voor een langere reeks. Rebirthing leert je in ieder geval ruimer te kijken, los te laten, afstand te nemen van bestaande patronen. Het geeft je een klare kijk op je relaties met partner en familie.’
Ik ga op een matras liggen en Indra komt naast me zitten.
‘Sluit je ogen. En begin maar te ademen,’ zegt hij, ‘door je mond.’
Ik doe mijn best om een flinke hap lucht naar binnen te trekken, om die even snel weer naar buiten te persen. En dan nog een keer.
‘Je duwt,’ zegt hij. ‘Probeer je te ontspannen. Gewoon loslaten, die adem.’
Hij wrijft over mijn voorhoofd, tussen mijn wenkbrauwen, schudt aan mijn schouders om de spanning eruit te halen, schuift zijn hand onder mijn nek. Ik voel inderdaad hoe alles daar nog verkrampt zit. Maar het lukt. Ik laat alles los: spieren en adem, en hij gromt zacht dat het goed is. Na hoe lang weet ik niet precies, maar op een bepaald moment begint mijn lichaam hevig te tintelen. Het zit in mijn voeten, in mijn maag, in mijn wangen, maar vooral in mijn handen, die wel lijken te veranderen in twee elektrisch geladen ballen. Indra stelt me enkele vragen. Over vroeger, over familieleden, ouders, grootouders. Of er ooit iemand iets ergs meegemaakt heeft. Ik denk aan iemand, vertel in enkele woorden waar het over gaat. Hij heeft het ook over mijn kindertijd. Dit is de Inner Childmeditatie waar ik al over gelezen heb, maar ik heb er op dit moment geen behoefte aan. Meer nog: ik heb er ronduit geen zin in. Hij merkt het, en respecteert mijn terughoudendheid. Ik kan me nu ten volle concentreren op het ademen en de toch wel sensationele tinteling die ik nu voel. Hij vraagt me waar dat gevoel het sterkste is. Daar hoef ik geen seconde over te twijfelen: in mijn handen. Hij wil dat ik een kleur noem die bij dat gevoel hoort, zonder na te denken. ‘Geel!’ flap ik eruit. En ik meen het nog ook. Ik ‘voel’ geel, al kan ik begot niet uitleggen waarom dat zo is.
Ik mag afbouwen, rustiger gaan ademen nu. Er klinkt pianomuziek door de ruimte: Jérémiades van Wim Mertens. Onwaarschijnlijk mooi en rustgevend. Mijn hoofd gonst en voelt warm, en ik beschouw me heel even als een ongelooflijke gelukzak, want ik voel iets dat – op het gevaar af pathetisch te klinken – misschien wel in de buurt komt van – jawel! – euforie of extase. Ik ben zo high als wat, alleen maar door te ademen. De tinteling neemt langzaam af. Net als ik denk dat ze helemaal zal wegvloeien, gebeurt er iets vreemds. Via mijn flanken loopt er opnieuw een sterk tintelende stroom naar mijn maag, om daar even te blijven hangen. En dan krijg ik een hallucinatie, die zo echt lijkt dat ik ze bijna kan aanraken. Een oranjegeel geometrisch motief. Behangpapier uit de jaren zeventig, denk ik onwillekeurig. Mijn meisjeskamer. Het beeld wordt zo sterk dat het lijkt alsof ik erin meegezogen word. Ik denk helder genoeg om te weten dat ik dit in andere omstandigheden akelig en angstaanjagend zou vinden. Het beeld gaat nu op en neer en verdwijnt dan langzaam, richting plafond. Precies op hetzelfde moment vloeien de tintelingen in mijn maag via mijn buik, benen en voeten naar buiten. Daarna is er niets meer dan de pure, totale ontspanning. Tien minuten lang, een kwartier. En dan is het voorbij.
Ik open mijn ogen en we praten nog even na. Na een tijdje wil ik rechtop gaan zitten, maar Indra maant me aan tot voorzichtigheid. Ik voel meteen waarom: mijn hoofd tolt.
Bij het afscheid krijg ik nog een nadrukkelijke raad mee: ‘Don’t try this at home. Als je onervaren bent, heb je begeleiding nodig. Soms kunnen er ook nare dingen opduiken.’
Het euforische gevoel blijft nog even nawerken. Ik heb de neiging om te veel en te enthousiast te kakelen, en besef tegelijk hoe absurd dit allemaal moet klinken voor iemand die dit niet heeft meegemaakt. Een merkwaardig avontuur, dat nog even blijft nazinderen.